سه نوع کشش: تخت های پزشکی، ارتوپدی و برقی

سه نوع کشش مورد استفاده در مراقبت های پزشکی و ارتوپدی می باشد کشش پوست، کشش اسکلتی و کشش دستی . هر یک از آنها یک نیروی کششی کنترل شده را برای تنظیم مجدد استخوان ها، تسکین فشار عصبی یا بی حرکت کردن ساختارهای آسیب دیده اعمال می کند - اما آنها اساساً در نحوه اعمال این نیرو، میزان باری که می توانند تحمل کنند و شرایطی که آنها درمان می کنند متفاوت هستند. تحویل مدرن از هر سه نوع شده است توسط تخت کشش برقی و سیستم‌های کششی چند منظوره، که امکان اعمال نیروی دقیق و قابل برنامه‌ریزی را در بیمارستان‌ها و محیط‌های توانبخشی می‌دهد.

سه نوع کشش پزشکی تعریف شده است

انتخاب نوع کشش صحیح یک تصمیم بالینی بر اساس شدت آسیب، سن بیمار، محل آناتومیکی و هدف درمان است. استفاده از نوع نامناسب - به عنوان مثال، اعمال کشش پوست بر روی شکستگی که نیاز به تثبیت اسکلتی دارد - خطر کاهش ناکافی، آسیب‌های فشاری یا آسیب عصبی عروقی را به دنبال دارد.

کشش پوست

کشش پوست نیروی کششی را به طور غیرمستقیم از طریق پوست و بافت نرم با استفاده از نوارهای چسبنده، چکمه های فوم یا باندهای متصل به وزنه یا سیستم مکانیکی اعمال می کند. حداکثر بار ایمن برای کشش پوست معمولاً 4 تا 5 کیلوگرم (8 تا 11 پوند) است. در بزرگسالان، زیرا نیروهای بالاتر باعث از بین رفتن پوست، تاول زدن یا آسیب عصبی در سطح تماس می شود.

کاربردهای بالینی رایج عبارتند از:

• کشش باک - قبل از عمل برای شکستگی های لگن برای کاهش اسپاسم عضلانی و حفظ تراز اندام استفاده می شود.
• کشش راسل - ترکیبی از کشش های عمودی و افقی برای شکستگی شفت استخوان ران، عمدتاً در کودکان
• کشش پوست دهانه رحم - از طریق هالتر برای رفع فشار فتق دیسک گردن در شرایط سرپایی اعمال می شود.

کشش پوست الف در نظر گرفته می شود اقدام موقت در اکثر پروتکل‌های ارتوپدی، معمولاً برای کمتر از 48 تا 72 ساعت قبل از مداخله جراحی یا انتقال به کشش اسکلتی استفاده می‌شود.

کشش اسکلتی

کشش اسکلتی نیرو را مستقیماً از طریق یک سنجاق، سیم یا انبر وارد استخوان به استخوان وارد می‌کند - بافت نرم را به طور کامل دور می‌زند. این روش می تواند حفظ شود بارهای 10-20 کیلوگرم یا بیشتر ، آن را به استانداردی برای مدیریت شکستگی های پیچیده فمور، شکستگی های پلاتوی تیبیا، آسیب های ستون فقرات گردنی و مواردی که کشش طولانی مدت در طول هفته ها نیاز است تبدیل می کند.

متداول ترین تنظیمات کشش اسکلتی عبارتند از:

• پین Steinmann یا کشش سیم Kirschner - یک پین فولادی که از طریق استخوان فمور دیستال، درشت نی پروگزیمال یا استخوان پاشنه وارد شده و به یک کمان کششی و سیستم طناب وزن دار روی قاب کششی ارتوپدی
• انبر گاردنر ولز - برای شکستگی ها و دررفتگی های ستون فقرات گردنی استفاده می شود، در جدول بیرونی جمجمه قرار داده می شود تا کشش گردنی محوری 3 تا 15 کیلوگرم بسته به سطح و شدت آسیب وارد شود.
• کشش هاله - حلقه ای که با سنجاق روی جمجمه ثابت می شود، که به کشش سرپایی در مدیریت ستون فقرات گردنی اجازه می دهد

از آنجا که کشش اسکلتی باعث شکستگی پوست می شود، عفونت محل پین شایع ترین عارضه است بسته به تکنیک، مدت زمان و پروتکل مراقبت از محل پین در 2 تا 30 درصد موارد رخ می دهد.

کشش دستی

کشش دستی توسط دستان پزشک - فیزیوتراپیست، متخصص کایروپراکتیک یا استئوپات - با استفاده از وزن بدن و موقعیت برای ایجاد نیروهای حواس پرتی در یک بخش مفصل یا ستون فقرات اعمال می شود. در حالی که فاقد نیروی پایدار و قابل اندازه گیری کشش مکانیکی است، کشش دستی یک مداخله خط اول برای رادیکولوپاتی حاد گردن رحم و کمر است در توانبخشی سرپایی، با شواهد بالینی که از کاهش درد کوتاه مدت و بهبود تحرک حمایت می کند.

کشش دستی همچنین پایه و اساس پروتکل های کشش مکانیکی متناوب است: دوچرخه سواری نیرو-استراحت-نیروی ریتم حرکت دستی را تقلید می کند، که تحقیقات نشان می دهد که نتایج بهتری نسبت به کشش استاتیک مداوم برای شرایط مرتبط با دیسک دارد. نیروهای درمانی معمولی در کشش مکانیکی معادل دستی هستند 7 تا 15 کیلوگرم برای ستون فقرات گردنی و 20 تا 60 کیلوگرم برای ستون فقرات کمری درمان

کشش پزشکی: علائم بالینی و موارد منع مصرف

کشش برای همه شرایط اسکلتی عضلانی مناسب نیست. درک اینکه چه زمانی باید اعمال شود - و چه زمانی باید از کشش خودداری کرد - به اندازه دانستن خود تکنیک مهم است.

موارد منع مطلق کشش مکانیکی شامل بدخیمی فعال شامل ستون فقرات، بی ثباتی ستون فقرات، شکستگی مهره ها، پوکی استخوان با خطر شکستگی بالا و بارداری (برای کشش کمری) است. موارد منع نسبی عبارتند از فشار خون شدید، آرتریت التهابی حاد، و کلاستروفوبیا که از قرارگیری ایمن جلوگیری می کند.

قاب کششی ارتوپدی: ساختار، عملکرد و راه اندازی

یک قاب کششی ارتوپدی، داربست ساختاری است که طناب ها، قرقره ها، وزنه ها و آتل ها را در پیکربندی هندسی دقیق مورد نیاز برای ایجاد کشش موثر نگه می دارد. بدون یک قاب به درستی مونتاژ شده و قرار داده شده، حتی وزن کششی و بردار صحیح از نظر درمانی بی فایده یا به طور فعال مضر می شود.

اجزای اصلی یک قاب کششی

• تیر بالای سر یا قاب بالکان: یک میله افقی که طول تخت بیمارستان را پوشانده است و توسط پایه های عمودی متصل به چارچوب تخت پشتیبانی می شود - نقاط نصب را برای تمام قرقره ها و تجهیزات تعلیق فراهم می کند.
• قرقره ها: طناب کششی را به زاویه مورد نظر هدایت کنید. زاویه قرقره بردار کشش را تعیین می کند - حتی یک انحراف 10 درجه از زاویه مورد نظر می تواند به طور قابل توجهی اثر مکانیکی بر روی محل شکستگی را تغییر دهد.
• اسپلینت توماس یا پیوست پیرسون: یک آتل فلزی حلقه‌ای و میله‌ای که روی ران و ساق پا قرار می‌گیرد، که با کشش پین اسکلتی برای شکستگی‌های فمور استفاده می‌شود. قطعه خم شدن زانو پیرسون امکان خم شدن کنترل شده زانو را در طول کشش طولانی فمور فراهم می کند.
• حامل وزن و وزنه ها: وزن های کالیبره شده با افزایش 0.5 کیلوگرم یا 1 کیلوگرم امکان تیتراسیون دقیق بار را فراهم می کند. وزن باید آزادانه و بدون تماس با تخت یا کف آویزان شود، در غیر این صورت نیروی کشش از بین می رود
• صفحه پا و بلوک ضد کشش: بالا بردن پای تخت از وزن بدن بیمار به عنوان کشش متقابل استفاده می کند و از نیاز به یک بلوک ثابت پایی که حرکت بیمار را محدود می کند اجتناب می کند.

تنظیم قاب برای کشش اسکلتی اندام تحتانی

برای راه اندازی استاندارد کشش پین تیبیا برای مدیریت شکستگی استخوان ران:

1. چارچوب بالکان را در حالی که هر چهار پایه ایستاده محکم سفت شده اند، روی تخت جمع کنید
2. اسپلینت توماس را طوری قرار دهید که حلقه آن را محکم در برابر توبروزیته ایسکیال قرار دهید - نه اینکه آن را فشرده کنید.
3. قطعه خم شدن زانو پیرسون را در حدود 20 تا 30 درجه خم شدن زانو وصل کنید تا کپسول خلفی شل شود.
4. طناب کششی را از کمان پین تیبیا از طریق قرقره پا و روی یک قرقره انتهای تخت به وزنه های آویزان رد کنید.
5. پای تخت را بالا بیاورید 15-20 سانتی متر برای ایجاد کشش متقابل از طریق گرانش
6. بررسی کنید که طناب در یک خط مستقیم از پین تا قرقره حرکت می کند - هر انحراف جانبی بردار کاهش شکستگی را تغییر می دهد.

وزن کشش اولیه برای شکستگی فمور معمولاً است 10 درصد وزن بدن ، بر اساس ارزیابی بالینی و رادیوگرافی در 24-48 ساعت تنظیم می شود.

تخت کشش الکتریکی: ویژگی ها، مزایا، و استفاده بالینی

یک تخت کشش الکتریکی مکانیزم های کشش موتوری را مستقیماً در یک پلت فرم تخت بیمار قابل تنظیم ادغام می کند و سیستم وزن و قرقره گرانشی فریم های ارتوپدی سنتی را جایگزین می کند. تحویل نیروی کششی با کنترل دیجیتال و قابل برنامه ریزی . تخت‌های کششی برقی مدرن تجهیزات استاندارد در کلینیک‌های فیزیوتراپی، مراکز توانبخشی ستون فقرات و بخش‌های ارتوپدی بیمارستانی در سطح جهان هستند.

چگونه یک تخت کششی الکتریکی کار می کند

واحد کشش موتوری تخت یک سیستم مهار - گردنی یا لگنی - را از طریق یک پیچ سرب یا مکانیزم سروو به حرکت در می آورد. یک پنل کنترل دیجیتال به پزشک اجازه می دهد تا موارد زیر را تنظیم کند:

• نیروی کششی: قابل تنظیم در افزایش 0.5 کیلوگرم، معمولا از 1-60 کیلوگرم برای کشش کمر و 1-20 کیلوگرم برای کشش دهانه رحم
• حالت کشش: استاتیک (نیروی ثابت پیوسته)، متناوب (دوچرخه بین مراحل نگه داشتن و استراحت)، یا پیشرونده (تدریج افزایش نیرو در طول یک جلسه)
• زمان استراحت و استراحت: پروتکل‌های متناوب معمولاً از دوره‌های نگه‌داری 30 تا 60 ثانیه‌ای با فازهای استراحت 10 تا 20 ثانیه‌ای استفاده می‌کنند.
• مدت زمان کل جلسه: محدوده جلسات استاندارد از 15-30 دقیقه بسته به اندیکاسیون و تحمل بیمار
• زاویه درمان: بسیاری از تخت‌های کشش الکتریکی به سکوی بیمار اجازه می‌دهند تا زاویه ستون فقرات را تغییر داده و سطوح مختلف مهره‌ها را هدف قرار دهند.

مزایای کلیدی نسبت به قاب های کششی سنتی

تخت های کششی الکتریکی مزایای بالینی و عملیاتی قابل توجهی دارند:

• تکرارپذیری: نیرو به صورت الکترونیکی اندازه‌گیری شده و ثابت نگه داشته می‌شود و تغییرپذیری کشش دستی یا بر اساس وزن را حذف می‌کند
• قطع ایمنی: لودسل ها تغییرات ناگهانی مقاومت (حرکت بیمار، اسپاسم عضلانی) را تشخیص می دهند و به طور خودکار کشش را متوقف می کنند و خطر آسیب را کاهش می دهند.
• راحتی بیمار: پلت فرم های موتوری امکان تنظیم موقعیت صاف را بدون دست زدن به دست می دهند که برای بیماران درد حاد مهم است
• ثبت داده ها: مدل های پیشرفته نیرو، مدت و پارامترهای جلسه را به صورت الکترونیکی برای مستندات بالینی ثبت می کنند

تخت کششی چند منظوره: قابلیت ها و راهنمای انتخاب

الف تخت کششی چند منظوره کشش الکتریکی را با طیف کاملی از عملکردهای تخت قابل تنظیم ترکیب می کند - تنظیم ارتفاع، موقعیت Trendelenburg و معکوس Trendelenburg، مفصل بندی قسمت پشتی و پا، و اغلب ماژول های حرارت درمانی یا لرزش یکپارچه. این تخت ها برای جایگزینی چندین قطعه از تجهیزات طراحی شده اند در یک پلت فرم واحد، آنها را به انتخاب مطلوب برای مراکز توانبخشی ستون فقرات، بخش های ارتوپدی و کلینیک های فیزیوتراپی با حجم بالا تبدیل می کند.

عملکردهای اصلی یک تخت کششی چند منظوره

نحوه انتخاب یک تخت کششی چند منظوره

هنگام انتخاب یک بستر کششی برای یک مرکز بالینی، این عوامل را ارزیابی کنید:

1. حداکثر بار کششی و دقت: حداکثر نیروی اعلام شده تخت را تأیید کنید و اینکه آیا آن توسط یک لودسل مدرج اندازه گیری می شود یا با جریان موتور تخمین زده می شود - اندازه گیری لودسل به طور قابل توجهی دقیق تر و برای پروتکل های بالینی ضروری است.
2. ظرفیت وزنی سکو: رتبه بندی بار سکوی بیمار از 150 کیلوگرم تا 300 کیلوگرم است. تنظیمات چاقی نیاز به سکوهایی با حداقل 250 کیلوگرم دارند
3. قابلیت دهانه رحم و کمر در یک واحد: یک تخت دو کاره نیاز به دو میز کششی مجزا را بی نیاز می کند و هزینه و فضای کف را کاهش می دهد. 40-50٪ در کلینیک های کوچک تا متوسط
4. قابلیت استفاده از پنل کنترل: رابط های صفحه لمسی با حافظه برنامه از پیش تعیین شده باعث صرفه جویی در زمان راه اندازی و کاهش خطاهای ورود پارامترها در طول جلسات پرمشغله کلینیک می شود.
5. ویژگی های ایمنی: به دنبال دکمه های توقف اضطراری باشید که هم برای بیمار و هم برای پزشک در دسترس باشد، کاهش خودکار نیرو در تشخیص حرکت بیمار، و مهار سیستم های آزادسازی سریع
6. نگهداری و سرویس دهی: تأیید در دسترس بودن تکنسین های خدمات محلی و قطعات یدکی؛ مکانیزم‌های محرک و لودسل‌ها قطعاتی هستند که بیشترین سایش را دارند و معمولاً به کالیبراسیون دوره‌ای نیاز دارند هر 12 ماه در امکانات با حجم بالا

مقایسه سیستم‌های تحویل کششی: قاب سنتی در مقابل الکتریکی در مقابل چند منظوره

استفاده ایمن از کشش: پروتکل های بالینی و نظارت

صرف نظر از نوع کشش یا تجهیزات مورد استفاده، ایمنی بیمار به نظارت بالینی مداوم در هر جلسه بستگی دارد. نکات کلیدی پروتکل عبارتند از:

• ارزیابی اولیه عصبی عروقی: نبض دیستال، حس و عملکرد حرکتی را قبل و بعد از هر جلسه کشش ثبت کنید - هر گونه بدتر شدن دلیلی برای قطع فوری است
• تیتراسیون نیرو: همیشه از 30 تا 50 درصد نیروی درمانی هدف و به تدریج طی 2-3 جلسه افزایش یابد. استفاده ناگهانی با نیروی کامل معمولا باعث اسپاسم عضلانی محافظ می شود که اثر درمانی را خنثی می کند.
• موقعیت یابی بیمار: کشش کمر معمولاً با خم شدن باسن و زانوها اعمال می شود 60-90 درجه برای صاف کردن لوردوز کمری و به حداکثر رساندن باز شدن فضای بین مهره ای. کشش دهانه رحم موثرترین است 15-25 درجه خم شدن گردن برای سطوح پایین دهانه رحم
• استراحت پس از کشش: بیماران باید به پشت بخوابند 5-10 دقیقه پس از کشش مکانیکی قبل از ایستادن؛ تغییرات فشار داخل دیسکال ناشی از کشش به طور موقت پایداری دیسک را کاهش می دهد و در صورت بلند شدن فوری بیمار خطر سقوط را افزایش می دهد.
• تعداد جلسات: اکثر پروتکل های بالینی توصیه می کنند 3-5 جلسه در هفته به مدت 2-4 هفته به عنوان یک دوره اولیه، با ارزیابی مجدد پاسخ در پایان هفته دوم

اشتباهات رایج در کاربرد کشش و انتخاب تجهیزات

1. الفpplying continuous traction where intermittent is indicated. برای فتق دیسک، کشش مداوم کمر می‌تواند باعث ایجاد محافظت پایدار در عضلات شود که به جای کاهش فشار داخل دیسکال، افزایش می‌یابد. حالت متناوب از نظر بالینی برای آسیب شناسی دیسک در اکثر پروتکل های منتشر شده ترجیح داده می شود.
2. استفاده از قاب کششی بدون ضد کشش صحیح. اگر پای تخت بالا نرود یا از مهار کشش متقابل استفاده نشود، بیمار به سادگی به سمت نیروی کشش می لغزد و هیچ نیروی حواس پرتی موثری در مفصل هدف ایجاد نمی شود.
3. انتخاب یک تخت چند منظوره تنها بر اساس لیست ویژگی ها. دقت لودسل و کیفیت مکانیزم محرک کشش، نتایج بالینی را بسیار بیشتر از تعداد عملکردهای فهرست شده تعیین می کند. همیشه قبل از خرید اسناد کالیبراسیون و دقت نیروی آزمایش را درخواست کنید.
4. نادیده گرفتن تناسب مهار برای کشش کمر. الفn incorrectly fitted pelvic harness transfers traction force to the iliac crests or greater trochanters rather than the lumbar spine, causing pressure sores and delivering no therapeutic benefit to the disc.
5. ادامه کشش علیرغم عدم موفقیت در تمرکز علائم. کشش مکانیکی برای رادیکولوپاتی کمری باید تمرکز درد قابل اندازه گیری را در داخل نشان دهد 3-5 جلسه . عدم پاسخ بالینی در جلسه پنجم یک شاخص قوی برای قطع و ارزیابی مجدد تشخیص است.