چگونه شما را از میز عملیات بیرون می آورند؟

پس از جراحی، یک تیم هماهنگ متشکل از 3 تا 5 نفر از ترکیبی از تخته های انتقال، صفحات اسلاید و بالابرهای مکانیکی استفاده می کنند تا شما را با خیال راحت از محل خارج کنند. میز عمل - معمولاً در عرض 5 تا 15 دقیقه پس از پایان عمل. شما به سادگی با دست بلند نمی شوید. هر حرکتی تحت نظارت مستقیم متخصص بیهوشی، برنامه ریزی، اطلاع رسانی و اجرا می شود که راه هوایی و علائم حیاتی شما را در طول انتقال کنترل می کند.

روند دقیق به نوع جراحی، موقعیت شما در حین عمل، وزن و وضعیت بدن و هوشیاری شما بستگی دارد. این مقاله در هر مرحله با جزئیات عملی توضیح می دهد - از لحظه ای که جراح برش را می بندد تا لحظه ای که شما به اتاق ریکاوری می رسید.

تیم جراحی مسئول جابجایی شما

انتقال بیمار از روی میز عمل هرگز یک کار تک نفره نیست. یک انتقال استاندارد شامل یک تیم کاملاً مشخص است که هر کدام نقش خاصی دارند:

• متخصص بیهوشی یا CRNA: روی سر بیمار می ایستد، راه هوایی را کنترل می کند، اکسیژن رسانی را مدیریت می کند و شمارش را برای حرکت هماهنگ فراخوانی می کند. آنها صدای اصلی در هنگام انتقال هستند.
• پرستار گردشی: مختصات تدارکات - باز کردن قفل میز، قرار دادن گارنی، مدیریت خطوط IV و کابل‌های نظارت.
• تکنسین اسکراب یا پرستار جراحی: به انتقال فیزیکی کمک می کند، به ویژه برای بیماران سنگین تر یا کسانی که در موقعیت های پیچیده قرار دارند.
• دستیاران یا دستیاران جراحی: به حمایت از اندام ها، محافظت از محل عمل، و مدیریت تخلیه یا کاتتر در حین حرکت کمک کنید.
• پرستار اتاق ریکاوری (PACU): گاهی اوقات در هنگام تحویل، گزارش شفاهی را از متخصص بیهوشی دریافت می کند و بلافاصله پس از ورود نظارت را بر عهده می گیرد.

دستورالعمل های ایمن رسیدگی به بیمار از سوی انجمن پرستاران آمریکا (ANA) توصیه می کند هیچ مراقبی به صورت دستی بیش از 35 پوند (16 کیلوگرم) از وزن بدن بیمار را بلند نمی کند. - به این معنی که تقریباً برای همه جابجایی های بزرگسالان کمک های مکانیکی لازم است.

مرحله 1 - پایان دادن به بیهوشی و آماده شدن برای انتقال

قبل از اینکه کسی شما را لمس کند تا شما را حرکت دهد، متخصص بیهوشی شروع به معکوس کردن یا اجازه می دهد تا ماده بیهوشی از بین برود. آنچه اتفاق می افتد بستگی به نوع بیهوشی مورد استفاده دارد:

معکوس بیهوشی عمومی

مواد بیهوشی استنشاقی (مانند سووفلوران یا دسفلوران) خاموش می شوند و بیمار گاز را خارج می کند. 5-15 دقیقه . اگر از عوامل مسدود کننده عصبی عضلانی برای آرام نگه داشتن عضلات در طول جراحی استفاده می شد، داروهای معکوس کننده تجویز می شوند - معمولاً نئوستیگمین یا نماینده جدیدتر sugammadex که می تواند فلج عمیق را در کمتر از 3 دقیقه معکوس کند. هنگامی که بیمار علائم تنفس کافی را نشان می دهد و شروع به پاسخ دادن به دستورات می کند، لوله داخل تراشه (لوله تنفسی) برداشته می شود - فرآیندی که به آن لوله خارج می شود.

بی حسی منطقه ای یا نخاعی

بیمارانی که بی‌حسی ستون فقرات، اپیدورال یا بلوک عصبی داشتند ممکن است در حین انتقال تا حدی یا کاملاً هوشیار باشند اما احساس و حرکت محدودی در ناحیه آسیب‌دیده داشته باشند یا هیچ حرکتی نداشته باشند. آنها به همان روش حرکت می کنند - با همان کمک های مکانیکی - زیرا حتی یک بیمار هوشیار نمی تواند یک اندام بی حس را به طور قابل اعتماد کنترل کند.

موارد آرام بخشی

برای رویه‌هایی که تحت مراقبت‌های بیهوشی تحت نظارت (MAC) یا آرام‌بخشی عمیق انجام می‌شوند، بیماران اغلب خواب‌آلود هستند، اما تا پایان عمل جراحی بیدار می‌شوند. این بیماران ممکن است بتوانند کمی در انتقال خود کمک کنند، اما تیم همچنان از کمک های مکانیکی استفاده می کند و به همکاری بیمار متکی نیست.

مرحله 2 - ایمن سازی خطوط، زهکشی ها و تجهیزات قبل از حرکت

قبل از اینکه بیمار به طور فیزیکی حرکت کند، پرستار گردش خون یک بررسی سیستماتیک انجام می دهد تا از کشیده شدن یا جابجایی هر گونه خط، لوله یا درن در حین انتقال جلوگیری کند. این یکی از حیاتی ترین مراحل ایمنی در فرآیند است.

• خطوط IV و خطوط شریانی جمع آوری شده و بر روی قفسه سینه بیمار قرار می گیرند یا به یکی از اعضای تیم داده می شوند تا در حین حرکت مدیریت کنند.
• کاتترهای ادراری از اتصالات میز جدا می شوند و کیسه زهکشی همیشه به طور ایمن زیر سطح مثانه آویزان می شود.
• درن های جراحی (جکسون پرت، بلیک یا موارد مشابه) با گیره ها محکم می شوند یا به لباس می چسبانند تا از کشش در محل قرار دادن لباس جلوگیری شود.
• کابل های مانیتورینگ (سرنخ های ECG، پالس اکسی متر، کاف فشار خون) از دستگاه OR جدا شده و دوباره به یک مانیتور حمل و نقل قابل حمل وصل می شوند.
• اکسیژن از منبع تغذیه دیواری به یک مخزن قابل حمل که همراه با بیمار به اتاق ریکاوری سفر می کند تغییر می کند.

جابجایی تصادفی خط در حین انتقال یک رویداد ایمنی بیمار شناخته شده است. الف گزارش رویداد 2019 کمیسیون مشترک نگهبان خطاهای لوله و خط در طول حمل و نقل بیمار را به عنوان یک عامل مؤثر در چندین پیامد نامطلوب شناسایی کرد - نشان می دهد که چرا این مرحله آماده سازی هرگز نادیده گرفته نمی شود.

مرحله 3 - انتقال فیزیکی از روی میز عملیات

گارنی (تخت حمل و نقل) در کنار میز عمل آورده شده و در جای خود قفل می شود. میز و گارنی تنظیم شده است همان ارتفاع برای به حداقل رساندن حرکت عمودی برای جابجایی جانبی بیمار از ابزارهای زیر استفاده می شود:

تخته انتقال جانبی (تخته غلتکی)

یک تخته صاف و سفت تا نیمه زیر بیمار و تا نیمه روی گارنی قرار می گیرد و شکاف را پر می کند. اعضای تیم در سمت گورنی یک ورقه اسلاید می کشند در حالی که آنهایی که در سمت میز قرار دارند، بیمار را به آن طرف هدایت می کنند. این اصطکاک را کاهش می دهد و بلند کردن را از بین می برد. اکثر بیمارستان ها در حال حاضر استفاده می کنند ورق های کشویی کم اصطکاک (ساخته شده از پارچه نایلون یا روکش شده با PTFE) در ترکیب با تخته، به بیمار اجازه می دهد تا با کمترین میزان حرکت منتقل شود. 20 تا 30 درصد نیرو که بدون وسایل کمکی مورد نیاز خواهد بود.

دستگاه های انتقال به کمک هوا

برای بیماران چاقی یا موارد پیچیده، تشک های بادی بادی (مانند HoverMatt یا ایرپال ) زیر بیمار قرار می گیرند و با دمنده باد می شوند تا یک بالشتک نازک از هوا ایجاد شود. این امر اصطکاک را تا نزدیک به صفر کاهش می دهد و به a بیمار 400 پوند (180 کیلوگرم) باید به صورت جانبی با حداقل نیرو حرکت داده شود . بسیاری از مراکز تروما سطح I و برنامه های جراحی چاقی، این دستگاه ها را در هر OR در دسترس دارند.

انتقال جانبی دستی با برگه رسم

برای بیماران سبک تر یا زمانی که وسایل کمکی مکانیکی در دسترس نیستند، از یک ملحفه کشی (روتختی تا شده که در زیر بیمار قرار می گیرد) به عنوان بند استفاده می شود. اعضای تیم در هر دو طرف ورق را می گیرند و بیمار را با یک شمارش هماهنگ که توسط متخصص بیهوشی نامیده می شود - به طور معمول "روی سه: یک، دو، سه" بلغزانند. حداقل سه نفر برای این روش و چهار یا پنج مورد برای بیماران بالای 200 پوند (90 کیلوگرم) مورد نیاز است.

پوزیشن های انتقال: چگونه بعد از انواع مختلف جراحی جابجا می شوید

موقعیتی که در حین جراحی در آن قرار داشتید تعیین می کند که تیم چگونه شما را برای حمل و نقل تغییر مکان دهد. روش‌های مختلف به موقعیت‌های حین عمل متفاوتی نیاز دارند که هر کدام ملاحظات انتقال خاص خود را دارند.

جابجایی مستعد به خوابیده به پشت یکی از سخت‌ترین جابجایی‌ها در OR است. در حالی که مجرای تنفسی بیمار رو به پایین است، لوله تنفسی باید به دقت حمایت شود 4 تا 5 نفر از کارکنان یک log-roll هماهنگ را انجام می دهند در یک شمارش، ستون فقرات را در تراز کامل نگه می دارد.

در حین انتقال چه اتفاقی برای لوله تنفسی می افتد

لوله داخل تراشه (ETT) - اگر قرار داده شده باشد - یکی از حیاتی ترین مواردی است که در طول انتقال از جدول کنترل می شود. متخصص بیهوشی این را کاملاً کنترل می کند.

در اکثر جراحی های معمول، خروج لوله (برداشتن لوله تنفسی) روی میز عمل اتفاق می افتد ، قبل از انتقال به گورنی. متخصص بیهوشی منتظر می ماند تا بیمار:

• می تواند به طور مستقل با حجم جزر و مدی کافی (معمولاً > 5 میلی لیتر بر کیلوگرم) نفس بکشد.
• دارای نسبت قطار از چهار ≥0.9 در مانیتورینگ عصبی عضلانی (نشان دهنده بازیابی قدرت عضلانی)
• می تواند چشم ها را باز کند یا دست را به دستور فشار دهد
• اشباع اکسیژن را بالای 94 درصد در هوای اتاق یا اکسیژن کم جریان نگه می دارد

با این حال، در موارد ICU، جراحی های پیچیده راه هوایی، یا بیماران مبتلا به اختلال تنفسی ، لوله در هنگام حمل و نقل در جای خود باقی می ماند. در این موارد متخصص بیهوشی در حین انتقال بیمار را به صورت دستی با دستگاه کیسه دریچه تهویه می کند و بیمار را در حالی که لوله هنوز محکم است به کارکنان ICU تحویل می دهد.

نظارت در حین حرکت: آنچه که به طور مداوم تماشا می شود

انتقال از روی میز عمل یک لحظه آسیب پذیر فیزیولوژیکی است. داروهای بیهوشی همچنان در گردش هستند، فشار خون ممکن است با تغییر وضعیت کاهش یابد و درد ممکن است با کم شدن بیهوشی شروع شود. تیم به سادگی بیمار را حرکت نمی دهد و به بهترین ها امیدوار نیست - نظارت مستمر است.

نظارت استاندارد در حین انتقال شامل:

• پالس اکسیمتری: اشباع اکسیژن در سراسر مشاهده می شود - افت زیر 92٪ باعث مداخله فوری می شود.
• ضربان قلب: مانیتورینگ مداوم ECG یا لمس نبض در طول انتقال کوتاه بین دستگاه‌ها.
• فشار خون: قرائت کاف بلافاصله قبل و بعد از انتقال انجام می شود.
• باز بودن راه هوایی: متخصص بیهوشی بالا آمدن قفسه سینه را تماشا می کند و به علائم انسداد راه هوایی گوش می دهد.
• رنگ پوست و پاسخ دهی: مشاهده بالینی برای رنگ پریدگی، سیانوز یا بی قراری غیر طبیعی.

را استانداردهای ASA برای مانیتورینگ پایه بیهوشی مستلزم این است که اکسیژن، تهویه، گردش خون و دما به طور مداوم کنترل شود - و این استاندارد به صراحت در مرحله انتقال گسترش می یابد، نه فقط دوره حین عمل.

شرایط خاص: کودکان، باریاتریک و تروما

پروتکل های انتقال استاندارد به طور قابل توجهی برای بیمارانی که خارج از پارامترهای معمولی قرار می گیرند، اصلاح می شوند.

بیماران اطفال

نوزادان و کودکان کوچک اغلب مستقیماً از روی میز عمل به انکوباتور حمل و نقل گرم کننده یا گارنی اطفال منتقل می شوند. به دلیل اندازه کوچک آنها، کاهش دما یک نگرانی عمده است - دمای OR برای موارد نوزادی اغلب بالای 80 درجه فارنهایت (27 درجه سانتیگراد) تنظیم می شود. و بلافاصله پتوهای گرم اعمال می شود. متخصص بیهوشی در هر حرکتی همیشه یک دست خود را روی راه هوایی نگه می دارد.

بیماران چاقی

برای بیماران بیش از تقریبا 300 پوند (136 کیلوگرم) ، تخته های اسلاید استاندارد و ورق های رسم کافی نیستند. اکثر برنامه های چاقی از دستگاه های انتقال جانبی با کمک هوا و گارنی های با ظرفیت وسیع استفاده می کنند. 1000 پوند (454 کیلوگرم) . خود میز عمل باید یک مدل چاقی باشد و انتقال بیمار قبل از ورود به OR برنامه ریزی شده است - از جمله تأیید مسیر به اتاق ریکاوری که تجهیزات وسیع تری را در خود جای دهد.

تروما و بیماران ناپایدار

بیمارانی که در پایان جراحی از نظر همودینامیک ناپایدار باقی می مانند (خونریزی مداوم، بی ثباتی قلبی) ممکن است مستقیماً به ICU منتقل شوند. چکه های IV فعال، پشتیبانی از ونتیلاتور در محل، و یک تیم بیهوشی کامل یا مراقبت های ویژه همراه آنها . در این موارد، میز عمل ممکن است قبل از انتقال بیمار به رادیولوژی یا ICU چرخانده شود تا رویدادهای انتقال به حداقل برسد.

ورود به اتاق ریکاوری: PACU Handoff

هنگامی که بیمار بر روی گارنی قرار گرفت و در حالت سکون قرار گرفت، به بخش مراقبت پس از بیهوشی (PACU) - که معمولاً اتاق ریکاوری نامیده می شود - هدایت می شود. سفر معمولا طول می کشد 2-5 دقیقه بسته به چیدمان بیمارستان در طول حمل و نقل، متخصص بیهوشی یا CRNA در کنار هم راه می رود و اکسیژن را مدیریت می کند و نظارت می کند.

به محض ورود به PACU، یک انتقال کلامی ساختاریافته به پرستار بهبودی داده می شود. این انتقال از یک فرمت استاندارد پیروی می کند - بسیاری از بیمارستان ها از آن استفاده می کنند چارچوب SBAR (وضعیت، پیشینه، ارزیابی، توصیه) - و پوشش می دهد:

1. نام بیمار، سن و روش انجام شده
2. نوع بیهوشی مورد استفاده و داروهای معکوس داده شده
3. تخمین از دست دادن خون و تعادل مایعات
4. داروهای تجویز شده در حین عمل (افیون، آنتی بیوتیک، ضد استفراغ)
5. هر گونه عارضه یا نگرانی در طول پرونده
6. دستورات بعد از عمل جراح و طرح مدیریت درد

را PACU nurse connects the patient to the unit's monitoring system, assesses the امتیاز آلدرته (یک سیستم امتیاز دهی بازیابی 10 امتیازی که فعالیت، تنفس، گردش خون، هوشیاری و اشباع اکسیژن را ارزیابی می کند) و مرحله بهبودی را آغاز می کند. یک نمره از 9 یا 10 از 10 معمولاً قبل از ترخیص از PACU به بخش یا خانه مورد نیاز است.

چیزی که وقتی از خواب بیدار می شوید در حین یا بعد از انتقال تجربه می کنید

بسیاری از بیماران هیچ خاطره ای از انتقال ندارند - اثرات فراموشی داروهای بیهوشی مانند پروپوفول و بنزودیازپین ها تا این دوره ادامه می یابد. با این حال، برخی از بیماران در حین حمل و نقل، هوشیاری نسبی را به دست می آورند، که می تواند باعث سردرگمی شود.

اگر در حین انتقال از خواب بیدار شوید، ممکن است متوجه شوید:

• نورهای روشن و حرکت - احساس چرخاندن در راهروها
• احساس سرمای خیلی زیاد - ORها در دمای 60 تا 68 درجه فارنهایت (15 تا 20 درجه سانتیگراد) برای کاهش خطر عفونت نگهداری می شوند. شما در پتوهای گرم پوشیده خواهید شد
• گلو درد یا خشکی - در صورت استفاده از لوله تنفسی
• حالت تهوع - تهوع و استفراغ بعد از عمل (PONV) تاثیر می گذارد 20 تا 30 درصد بیماران در مرحله بهبودی اولیه
• درد شروع ثبت نام - با از بین رفتن بیهوشی، متخصص بیهوشی یا پرستار PACU به سرعت داروی ضد درد تجویز می کند.

کاملاً طبیعی است که در 10 تا 30 دقیقه اول پس از بیهوشی عمومی احساس سردرگمی، هیجانی یا ناتوانی در بیان جملات واضح داشته باشید. تیم اتاق ریکاوری انتظار این را دارد و با آرامش شما را به جایی که هستید هدایت می کند و تایید می کند که جراحی شما تمام شده است.

ایمنی بیمار: چه چیزی از حوادث در حین انتقال جلوگیری می کند

سقوط و صدمات در حین انتقال OR به گورنی، اگرچه غیرمعمول است، اما نشان دهنده یک خطر ایمنی شناخته شده برای بیمار است. بیمارستان ها از چندین لایه حفاظتی استفاده می کنند:

• قفل میز و گارنی: هر دو سطح قبل از شروع هر گونه انتقال قفل می شوند. یک گارنی باز که در حین انتقال می چرخد ​​یک حادثه جدی است.
• پروتکل ریل جانبی: ریل های گورنی بلافاصله پس از انتقال بیمار و تایید استقرار بیمار بالا می روند.
• را count method: هیچ عضوی از تیم حرکت نمی کند تا زمانی که متخصص بیهوشی شماره هماهنگ کننده را فرا نخواند - این کار کشش های ناهمزمان را که می تواند به بیمار یا کارکنان آسیب برساند حذف می کند.
• تجهیزات دارای وزن: همه گارنی ها، تخته ها و بالابرها باید برای وزن واقعی بدن بیمار رتبه بندی شوند و قبل از استفاده تأیید شوند.
• آموزش کارکنان: اکثر بیمارستان های معتبر نیاز به آموزش سالانه رسیدگی ایمن بیمار و تأیید شایستگی برای همه کارکنان OR تحت برنامه های همسو با دستورالعمل های OSHA برای رسیدگی ایمن به بیمار .

بر اساس مطالعه ای در مجله پرستاری پری بیهوشی استفاده از وسایل کمکی انتقال مکانیکی در ORs باعث کاهش صدمات اسکلتی عضلانی کارکنان شد تا 60% در حالی که نمرات راحتی و ایمنی بیمار را نیز بهبود می بخشد - نشان می دهد که تکنیک خوب از همه افراد درگیر محافظت می کند.